Reisverhalen: Tupiza, Salta (Argentinië)

Onderweg naar de grens hebben we nog een korte stop gemaakt in Tupiza. Het werd ons links en rechts afgeraden omdat er niks te doen zou zijn maar uiteindelijk is het één van de hoogtepunten van onze reis geworden. We hadden een hééééél vroege bus dus na een dagje te hebben uitgerust hebben we een tour van 5u paardrijden geboekt voor de daaropvolgende dag.

In een on-ge-looflijk mooie omgeving hebben we ons daarop eens goed uitgeleefd als cowboy en -girl. Een pijniging voor onze toch al zo fragiele achterwerken - de boliviaanse bussen zijn geen lachertje - maar heel erg de moeite waard. Machtige landschappen, plezante paarden en een heel jonge maar gezellige gids. Ik heb trouwens mijn eerste keer in volle galop gegaan en kon mijn geluk niet op. Ik stond nadien onnozel te doen als een ventje van 6 jaar. Emmely kan dit bevestigen




De dag daarop zijn we dan vertrokken richting Villazon, de grensstad met Argentinië. Wat een dag! Eerst hebben we 3u (!!!) mogen staan aanschuiven alvorens een depressieve militaire medewerker eindelijk de energie vond om een stempeltje in onze paspoorten te zetten (ocharme). Daarna nog eens een uur aanschuiven om onze rugzakken te laten controleren om te ontdekken dat de controleur meer bezig was met in zijn neus te peuteren en niet de minste interesse had in ons óf onze bagage.  Dit alles had als gevolg dat we dan meteen ook onze bus hadden gemist. Merci!

Chagrijnig als we zijn hebben we dan toch met hetzelfde ticket een plaatsje kunnen versieren op de nachtbus naar Salta, alwaar we om 5u 's morgens in de regen zijn toegekomen.

's Morgens scheen de zon echter opnieuw...en hoe! Met een heerlijk weertje zijn we op verkenning getrokken. Onze eerste dag Argentinië was een lichte cultuurschok die gemengde gevoelens opleverde. Feit, het is écht de max om eindelijk terug in een stad te zijn met een gigantische McDonalds en een blinkend winkelcentrum. Een land waar je blijkbaar opnieuw water van de kraan kan drinken (alhoewel we hieromtrent een beetje achterdocht bewaren) en je toiletpapier met een gerust hart door kunt sjassen zonder bang te zijn dat de WC ontploft. Maar... alles is hier zó duur, je kan nergens afdingen en alles ziet er enorm europees en daarom ook nét iets minder avontuurlijk uit.

Nu ja, ik had het mss omgekeerd moeten zeggen. Het is allerminst mijn bedoeling om negatief te klinken. Uiteindelijk zijn we nu op onze 2e dag al behoorlijk gewend aan het nieuwe spreekwoordelijke klimaat. Emmely kan haar geluk niet op (Winkels! McDonalds! 1000 verschillende soorten chocolade!!!) en ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook niet ongevoelig voor ben. Je weet wat ze zeggen van de argentijnse steak? Er is niks van gelogen! Een vleesetend mens heeft niet echt geleefd tot hij hier een perfect gebakken stuk koe van een goeie 200g naar binnen heeft gespeeld. Dit was de kleinste. Nie normaal weh!



Morgen trekken we op avontuur. We hebben ons ingeschreven voor een dagske rafting en daarna gaan we canopy doen. Langs een dun kabeltje glijdend steken we een ravijn over van ongeveer euhm...enorm diep. Spanneund!!!!

Maar vanavond eerst McDo en daarna gaan we kijken naar Avatar. Hayoooooo!



Hasta la pasta!