Reisverhalen: Iquique, Arica y Lima

Geen zorgen!! We leven nog!! Het raften viel een beetje tegen. Het was echt fantastisch voor de kleine pagadders in de andere boot maar ikzelf vond walibi misschien net iets heftiger. Canope daarentegen was machtig. Zoals ik al zei hang je dus aan een heel dun kabeltje over een gigantische vallei. Je wordt bevestigd, je laat je hangen... en gaan. Het enige dat je eigenlijk echt moet doen is jezelf een beetje begeleiden door 1 hand achter je aan de kabel te houden. Hierdoor blijf je stabiel in door de lucht klieven ipv als een gek te gaan draaien en wiebelen. Eerste keer ging vrij goed, de tweede keer iets minder, halverwege kreeg ik namelijk een enorme rukwind tegen mijn doos waardoor ik - gans per malleur - de kabel losliet. Maar bon, het was leuk om ginder op een enkele honderden meter hoog wat te bengelen en te genieten van het uitzicht. ´k Vond het bijna spijtig dat ze me kwamen ophalen.








Die avond zijn we later nog iets gaan eten met Kristian en Anna, de uitbaters van ons hostal. Ze namen ons mee naar een fantastisch restaurant waar continu muziek werd gespeeld. Mensen komen binnen, zetten zich aan tafel en beginnen te spelen. Machtig concept, zalige muziek...én lekkere barbeque! Yours truely heeft er trouwens onder zware druk van de plaatselijke bevolking nog een eigen nummerke moeten spelen. Binnenkort te bewonderen op youtube, als ik Kristian mag geloven.

Maar...Argentinie heeft schadelijke gevolgen voor de financiele gezondheid. Na een weekje zijn we doorgebold naar Iquique, Chile.

YESSSSS!!!! Terug op het strand. Jullie kunnen je niet voorstellen hoe erg we naar dit moment hebben uitgekeken. De golven waren enorm groot, agressief, snel en op sommige breakpoints ronduit dodelijk voor beginnende surfers, dus een sessie zat er nog niet echt in voor ons. Maar we hebben enorm genoten van onze eerste stranddagen. Daarbij zaten we ook in een zalig hostal met wreed plezante mensen. Hieronder bv´den dikken Dustin´uit Canada, zalig goeie chef. Excellent seafood.´t Was ook heel aangenaam om hier nog es ons eigen potje te kunnen koken, een luxe die je niet hebt in Peru of Bolivie. Direct een dikke pot superspaghetti gemaakt waar we 2 dagen van konden eten. Zaaaaalig.







Na Iquique was er Arica. Groter strand met meer breaks en allemaal schoon in het zand, dus geen gigantische rotsen waar je over moet piekeren tijdens het surfen. We hebben hier dan na lang zoeken een plek gevonden waar ze planken verhuurden. Dit kostte ons zomaar eventjes 10€ per uur voor een stel belachelijk slechte en lompe boards. Van die liquid shredder toestanden. We misten onze eigen boards en waren dus genoodzaakt om verder door te steken, terug naar Peru.

Mollendo bleek een klein industriestadje te zijn: vergeven van de vliegen, luidruchtige, zatte peruanen en dichte mist. De fotos die we vooraf opzochten op internet waren enigszins misleidend. Aangezien de enige echt spots in de buurt van Lima liggen begonnen we de dag daarop met enige tegenzin aan onze terugtocht naar de hoofdstad. Na de nacht te hebben doorgebracht in een israelisch hostal (alwaar mijn sletsen werden gepikt verdomme) trokken we met de taxi naar Punta Hermosa.

We werden al direct hartelijk verwelkomd in het eerste huis waar we aanbelden. Juan is een vis op het droge. Hij kan niet meer surfen wegens oorproblemen - grote golf op z'n dak gekregen - en verhuurt nu kamers aan surfers. Hij wil ons er heel erg van overtuigen dat we in de beste plek ter wereld zijn terechtgekomen en rijdt ons overal naartoe. Free of charge. Zalige, grappige mens. Al houd hij er spijtig genoeg een ietwat rechtse visie op het het leven op na. I am white, they is brownie.



Verbazingwekkend genoeg is het hier werkelijk ook nagenoeg perfect. Leuke breaks op wandelafstand, aangename omgeving, vriendelijke mensen en mooi weer. We lopen al watertandend langs de kustlijn terwijl we dromen van één van de prachtige strandhuizen die hier overal staan. We chillen ganser dagen op strand en ´s avonds leggen we een kaartje of kijken we naar een filmke vanuit ons bed. We kunnen hier ons eigen potje koken. En we surfen elke dag. Het leven is hier goed. We blijven hier nog een tijdje.



                                                          Tot binnenkort.